Donald Trampın ABŞ və İsrailin İrana qarşı müharibəsi üçün gətirdiyi çoxsaylı əsaslandırmalar arasında Tehranın nüvə silahı hazırlamasının qarşısını almaq məqsədi dayanırdı. Pakistanın himayəsi ilə keçirilən danışıqlar İslam Respublikasının öz nüvə proqramına dair müəyyən məhdudiyyətlərlə razılaşmasına səbəb olsa da, nüvə tərksilahına dair uzunmüddətli öhdəlik hələ də uzaq görünür. Əksinə, İran rəhbərliyi belə bir qənaətə gəlib ki, nüvə silahına sahib olmaq rəqiblərini gələcək hücumlardan çəkindirəcək və bu, onları nüvə bombası əldə etməyə sövq edib. Beynəlxalq Atom Enerjisi Agentliyinin (BAEA) baş direktoru Rafael Mariano Qrossinin aprelin ortalarında “The Economist” jurnalına verdiyi müsahibədə nüvə silahlarının yayılmasından ciddi narahatlıq keçirdiyini bildirməsinin səbəblərindən biri də budur. Nəticə etibarilə, əgər İran nüvə silahı əldə etməyə can atarsa, onun Yaxın Şərqdəki qonşuları da eyni yolu izləyə bilər.
Lakin İranın iddia edilən nüvə ambisiyaları hekayənin yalnız bir tərəfidir. Trampın münaqişə zamanı nümayiş etdirdiyi davranışlar və əvvəlki bəyanatları ABŞ-ın dünyadakı bir çox müttəfiqini gələcəkdə nüvə hücumu baş verərsə, Vaşinqtonun onları qorumaq üçün hərəkətə keçib-keçməyəcəyini sorğulamağa sövq edib. Qrossinin dediyinə görə, əksəriyyəti nüvə silahlanmasına kəskin şəkildə qarşı çıxan Avropa və Şərqi Asiya hökumətləri indi ciddi “müzakirələr” aparırlar. Paradoksal olsa da, görünüşdə nüvə silahlarının yayılmasını dayandırmaq məqsədi daşıyan bir müharibənin fəsadları, əslində onun yayılma ehtimalını artırıbmı?
Dağılmaqda olan nüvə silahlarının yayılmaması riski
Nəzəri olaraq, 1970-ci il Nüvə Silahlarının Yayılmaması haqqında Müqavilə (NPT) bu prosesi qadağan edir. Müqaviləyə görə, həmin vaxt bu silaha sahib olduğu rəsmən tanınan beş dövlətdən (ABŞ, Sovet İttifaqı, Çin, Böyük Britaniya və Fransa) başqa heç bir ölkə nüvə silahı əldə etməyə çalışmamalıdır; halbuki İsrail nüvə bombasına sahib olsa da, bunu heç vaxt rəsmən etiraf etməyib. Müqaviləni 191 dövlət imzalayıb; Hindistan, İsrail, Pakistan və Cənubi Sudan, həmçinin 2003-cü ildən etibarən Şimali Koreya bu çərçivədən kənarda qalıb. Bu gün cavabı qeyri-müəyyən olan sual budur: Bu beynəlxalq konsensus dəyişən qlobal mühitdə tab gətirə biləcəkmi?
Soyuq müharibədən dərhal sonrakı dövrdə, ABŞ-ın “birqütblü an”a hökmranlıq etdiyi vaxtda, Yayılmama Müqaviləsi öz zirvəsinə çatmışdı. Həmin dövrdə Belarus, Ukrayna və Qazaxıstan kimi keçmiş sovet respublikaları öz nüvə silahlarından imtina edərək müqaviləyə qoşuldular, aparteid sonrası Cənubi Afrika da eyni yolu tutdu. Lakin 1998-ci ildə nüvə proqramına sahib olan və müqaviləni imzalamayan Pakistana tətbiq edilən məhdud sanksiyalar, eləcə də 2006-cı ildə Şimali Koreyanın nüvə ambisiyalarını cilovlamaqda sanksiyaların uğursuzluğu göstərdi ki, hətta ABŞ-ın qlobal hegemonluğu dövründə belə, nüvə silahı əldə etməkdə qərarlı olan dövlətlərin qarşısını almaq çətin bir missiyadır.
Bu gün çoxqütblü dünyada və daha çox parçalanmış beynəlxalq birlikdə bu vəzifə daha da çətin görünür. Şübhəsiz ki, İran ciddi nəzarət altındadır, lakin bu, ilk növbədə onun rejiminin xarakteri ilə bağlıdır; Qərb aktorları və onların Yaxın Şərqdəki müttəfiqləri 1979-cu il inqilabından bəri bu rejimə etibar etmirlər. Əgər Türkiyə və ya Cənubi Koreya kimi daha az mübahisəli bir dövlət nüvə silahı əldə etməyə çalışsa, xüsusən də İrandan sonra, bəlkə də eyni vahid rədd divarı ilə qarşılaşmaya bilər.
Nüvə silahlanmasının potensial iştirakçıları
Nüvə silahı ilə bağlı mövqelərinə yenidən baxdıqları deyilən dövlətlərin artıq bu silahların mövcud olduğu bölgələrdə yerləşməsi təəccüblü deyil. Yaxın Şərqdə İsrailin nüvə arsenalı və İranın oxşar silah əldə etmək ehtimalı Türkiyə Prezidenti Rəcəb Tayyib Ərdoğanı 2019-cu ildə bəyan etməyə sövq etdi ki, Türkiyəyə buna icazə verilməməsi qəbulolunmazdır. Ötən fevral ayında Xarici işlər naziri Hakan Fidan əlavə etdi ki, əgər İran nüvə silahı əldə edərsə, Ankaranın nüvə silahlanması yarışına qoşulması qaçılmaz olacaq. Eyni şəkildə, Səudiyyə Ərəbistanı rəhbərliyi də öz nüvə statusunu İranın vəziyyəti ilə əlaqələndirib. Vəliəhd şahzadə Məhəmməd bin Salman 2023-cü ildə “Fox News” kanalına demişdi: “Əgər İran nüvə silahı əldə edərsə, biz də birinə sahib olmalıyıq”.
Eyni zamanda, Rusiyanın 2022-ci ildə Ukraynaya hücumundan sonra nüvə silahından istifadə ilə bağlı tez-tez verdiyi bəyanatlar Avropa ölkələrində artan narahatlığa səbəb olub. Polşa NATO-nun nüvə silahlarının paylaşılması proqramına maraq göstərib, Müdafiə naziri Vladislav Kosinyak-Kamış isə nüvə tədqiqatlarının genişləndirilməsini təklif edib. Hətta Almaniyada belə, nüvə silahlanması məsələsi ətrafında əvvəllər təsəvvür edilməsi çətin olan geniş siyasi və intellektual müzakirələr başlayıb.
Şərqi Asiyada Yaponiya və Cənubi Koreya nüvə silahına sahib olmaq üçün ən güclü namizədlər kimi önə çıxır; hər iki ölkənin mülki nüvə enerjisi proqramları var və onlar Çin və Şimali Koreya kimi iki nüvə gücü ilə üz-üzədirlər. Xarici Əlaqələr Şurasının Cənub-Şərqi və Cənubi Asiya üzrə baş elmi işçisi Coşua Kurlantzik qeyd edir ki, 2025-ci ildə keçirilmiş rəy sorğusu cənubi koreyalıların 76 faizinin yerli nüvə silahı istehsalı qabiliyyətini dəstəklədiyini göstərib. Keçmiş prezident Yun Sok Yol bu ehtimalı 2023-cü ildə açıq şəkildə dilə gətirmişdi. Yaponiyanın da öz mövqeyinə yenidən baxması ehtimalı var. Kurlantzikin fikrincə, Baş nazir Takaici Sanai Tokionun nüvə silahı əldə etməmək öhdəliyindən imtina etməsi ehtimalına qapını açıq qoyub.
Amerikaya olan inamın itirilməsi
ABŞ-ın bir çox müttəfiqi üçün ən dərin dəyişiklik Vaşinqtona olan inamın sarsılmasındadır. Məsələn, Cənubi Koreya və Yaponiya Trampın İrandakı ehtiyatsızlığından narahat oldular; çünki bu, onlarla əvvəlcədən məsləhətləşmədən Şərqi Asiya iqtisadiyyatlarına zərər vurdu. Üstəlik, Tramp münaqişə zamanı Cənubi Koreyaya vəd edilmiş yüksək hündürlükdə raketdən müdafiə sisteminin (THAAD) bir hissəsini Körfəzə köçürdü. Seul və Tokio uzun müddət güvəndikləri ABŞ-ın nüvə çətirinin zəifləməsindən qorxurlar və belə bir qənaətə gələ bilərlər ki, öz nüvə silahlarına sahib olmaq artıq təxirəsalınmaz bir zərurətdir. Tramp ABŞ hərbi dəstəyinin təminatlı olmadığını dediyi və hətta 2016-cı ildə Yaponiyanın öz nüvə silahlarını inkişaf etdirməsini təklif etdiyi üçün, Şərqi Asiya müttəfiqlərindən hər hansı bir ciddi uzaqlaşma mübahisəli olsa da, təəccüblü olmayacaq.
Vaşinqtonun Yaxın Şərq və Avropadakı müttəfiqləri də ABŞ hərbi dəstəyinin etibarlılığı ilə bağlı oxşar narahatlıq keçirirlər. Fransa Prezidenti Emmanuel Makron mart ayında Fransa nüvə silahlarının müstəqil Avropa nüvə çəkindirmə qüvvəsinin əsasını təşkil etməsini təklif etdi. Trampın İran müharibəsi zamanı Avropanın ona dəstək verməkdə tərəddüd etməsindən sonra NATO-nun dəyərini və gələcəyini açıq şəkildə şübhə altına alması ilə, Fransa və bəlkə də Britaniya, gələcəkdə isə Almaniya və Polşa silahlarına əsaslanan Avropa çəkindirmə ideyası getdikcə güclənə bilər. Eyni şəkildə Yaxın Şərqdə Türkiyə və Səudiyyə Ərəbistanının nüvə silahlanmasına marağı qismən regional güc balansının nüvə silahına malik Tehranın xeyrinə dəyişəcəyindən qorxmaları ilə bağlıdır, lakin bu, həm də ABŞ-ın onları qorumaq qabiliyyətinə olan şübhələrin artması ilə əlaqədardır – bu qorxular Trampın İran müharibəsi zamanı hərəkətlərinin proqnozlaşdırıla bilməməsi səbəbindən daha da dərinləşib.
Nüvə silahlarının yayılması qaçılmaz bir tale olmasa da, İranın nüvə silahı əldə etmə ehtimalı, çoxqütblü dünyaya keçid və ABŞ-a olan inamın azalması kimi amillər bu silahı əldə etmək istəyini daha cəlbedici edib. Bəzi analitiklər mübahisəli bir fikir irəli sürərək bunun mütləq şəkildə pis bir inkişaf olmaya biləcəyini deyirlər. 2012-ci ildə beynəlxalq münasibətlər üzrə mütəxəssis Con Mirşaymer demişdi ki, İranın nüvə silahına sahib olması regional sabitliyə töhfə verə bilər, çünki bu, gələcək müharibələrin qarşısını alar. O, nüvə silahlarını “sülh silahları” adlandıraraq xatırlatmışdı ki, əgər Ukrayna 1990-cı illərin əvvəllərində öz silahlarını saxlasaydı, Rusiyanın 2022-ci ildə ona hücum etməsi ehtimalı çox az olardı.
Digər tərəfdən, başqa bir arqumentə görə, nüvə silahları avtoritar rejimləri qorumağa və onların sağ qalmasını möhkəmləndirməyə meyillidir. Təsadüfi deyil ki, Corc Buş və Con Bolton tərəfindən “şər oxu” adlandırılan və nüvə potensialı olmayan altı dövlətdən dördü (Liviya, İraq, İran və Suriya) rejimlərini devirən və ya dərindən təhdid edən böyük münaqişələrin şahidi olub. Bunun əksinə olaraq, nüvə silahı inkişaf etdirən Şimali Koreyada bu miqyasda iğtişaşlar baş verməyib. Bu, nüvə silahlanması barədə düşünən bəzi ölkələrin yaxşı yadda saxladığı dərslərdir.
İstər bu silahlar sülhün bərqərar olmasına, istər hakim rejimlərin möhkəmlənməsinə, istərsə də hər ikisinə xidmət etsin, xaos və iğtişaşlarla dolu olan təhlükəli geosiyasi mühitdə onların cəlbediciliyi getdikcə artır. Görünən odur ki, İran müharibəsi bu meyli daha da gücləndirib və ön plana çıxarıb.
