13 sentyabr 1940-cı ildə Benito Mussolininin qoşunları nəhayət Liviya sərhədini keçərək Misir torpaqlarına daxil oldu və Duçenin ifadəsi ilə desək, İtaliyanın üç əsrdir axtardığı "şöhrət"ə doğru addım atdı.

İtaliya 1912-ci ildən bəri Liviyanı işğal altında saxlayırdı; bu addım ilkin mərhələdə sırf iqtisadi "ekspansiya" xarakteri daşıyırdı. 1935-ci ildən etibarən Mussolini ölkədəki həddindən artıq məskunlaşma və demoqrafik gərginliyi azaltmaq məqsədilə Liviyaya əksəriyyəti fermer və kənd təsərrüfatı işçilərindən ibarət on minlərlə italiyalını köçürməyə başladı. Beləliklə, İkinci Dünya müharibəsi başlayanda İtaliya artıq Şimali Afrikada uzunmüddətli mövcudluğa malik idi və Mussolini bu təsir dairəsini daha da genişləndirmək xülyasına düşmüşdü. Duçenin nəzərləri daim qədim "Roma imperiyası"nın fəth etdiyi torpaqlara yönəlmişdi; bu hədəflərin başında isə Misir dayanırdı.

Lakin Misirdə 1936-cı il müqaviləsinə əsasən Sueytş kanalını, eləcə də İsgəndəriyyə və Port-Səiddəki Kral Hərbi Dəniz Donanması bazalarını qorumaq üçün yerləşdirilmiş Britaniya qarnizonları mövcud idi. Adolf Hitler Misirə hücum zamanı ingilislərin əks-zərbələrini dəf etmək üçün alman qoşunlarını göndərərək Mussoliniyə hərbi yardım təklif etmişdi. Lakin "Britaniya döyüşü" zamanı öz köməyini təklif edən və Hitlerin rədd cavabı ilə üzləşən Mussolini bu dəfə milli qürur məsələsini qabartdı. O, İtaliyanın Aralıq dənizindəki təsir zonasını təkbaşına qurmalı olduğunu, əks halda Almaniyanın "kiçik tərəfdaşı"na çevrilmək riski ilə üzləşəcəyini bildirdi.

İngiltərə şəhərlərinin bombalandığı ("Blitz") və Almaniyanın Britaniyanı qurudan işğalının "qaçılmaz" olduğu bir vaxtda (ən azı Duçe belə düşünürdü), Mussolini Misirdəki ingilis qüvvələrinin xüsusilə müdafiəsiz qaldığına inandı və generallarına Misir üzərinə hücum planını elan etdi. İtaliyanın digər müstəmləkəsi olan Efiopiyanın amansız general-qubernatoru Rodolfo Qratsiani bu qərara qarşı çıxaraq, Liviyadakı italyan qüvvələrinin səhra boyunca irimiqyaslı hücum aparmaq gücündə olmadığını bildirdi. Qratsiani həmçinin Mussoliniyə xatırlatdı ki, İtaliyanın Aralıq dənizində havada üstünlüyə malik olması barədə iddiaları təbliğatdan başqa bir şey deyil.

Lakin əsl diktator xislətinə sahib olan Mussolini bütün bu etirazlara məhəl qoymadı və Qratsianiyə dərhal Misirə girmək əmri verdi - bu qərar isə "müharibə generalların ixtiyarına buraxılmayacaq qədər vacibdir" kəlamını büsbütün təkzib edən acı bir səhvə çevrildi.