Ərəb musiqisinin yaşayan əfsanəsi, güclü səs sahibi Asala Nasrinin ifasında ruhumuza toxunan “Zi el hawa” (Külək kimi) mahnısı illər keçsə də öz təravətini itirmir. Eşqin ən saf halından başlayıb, ayrılığın gətirdiyi boşluğa qədər uzanan bu əsər, sanki bir sevgi romanının qısa xülasəsidir.

Bir çoxları bu mahnını sadəcə ritminə görə sevsə də, sətiraltı mənaları və hər misrasındakı dərin kədər onu əsl şahəsərə çevirir. Sevgilisinin əllərini tutduğunu zənn edərkən, əslində sadəcə boş bir havanı (küləyi) tutduğunu anlayan aşiqin fəryadı, Asalanın bənzərsiz ifası ilə birləşərək dinləyicini uzaq xəyallara aparır.

ArabAZ olaraq, bu ölməz əsərin orijinal sözlərini və Azərbaycan dilinə bədii tərcüməsini sizə təqdim edirik.

Asala – Zi el hawa (Külək kimi)

Zülflərin Küləyin nəğməsi, ey sevgilim,

Və ah bu sevdadan, sevgilim, ah bu sevdadan…

Əlimdən tutdun, sevgilim, və biz getdik,

Ayın altında mahnı oxuduq, gecələdik, söhbət etdik.

Amma söhbətin ən şirin yerində sözlər kəsildi,

Bir də gördüm ki, əllərimlə sadəcə boş bir havanı (küləyi) tutmuşam.

Və ah bu sevdadan, sevgilim, ah bu sevdadan…

Məni apardın, getdik, sevinc bizi ağuşuna aldı,

Unutduq, ey sevgilim, sən kimsən, mən kiməm.

Hiss etdim ki, sevgimiz milyon il yaşayacaq,

Sən yanımda olanda dünya mənim əllərimdə idi.

Taleyimə hakim idim, hər şey “baş üstə” deyirdi,

Amma söhbətin ən şirin yerində sözlər kəsildi,

Bir də gördüm ki, əllərimlə sadəcə boş bir havanı tutmuşam.

Qorxurdum, gedirdim və yenə qorxurdum,

Əlim əlində idi, amma yenə qorxurdum.

Qəlbimin sevincindən, həsrətimdən və sevgimdən qorxurdum,

Və nə qədər sənə demişdim,

Xoşbəxtliyin ən zirvəsində olduğumuz zaman…

Sənə demişdim ki, ey sevgilim,

Nə bu sevincin gücündəyəm, nə də bu şirinliyin.

Qorxuram ki, bir gün, bircə gecədə,

Səni əllərimin arasında tapa bilməyəm,

Gedəsən və məndən uzaqlaşasan.

Sən isə o zaman mənə demişdin ki:

“Sən mənim dünyamı dolduran tək varlıqsan”.

Amma söhbətin ən şirin yerində sözlər kəsildi,

Bir də gördüm ki, əllərimlə sadəcə boş bir havanı tutmuşam.

Məni apardın, sevgilim, uçurduq, uçurduq…

Sonra məni tərk etdin, qəlbim heyran və pərişan qaldı.

Mənə dedin ki: “Sabah qayıdacağam, mən qayıdıram”.

Mən isə ümidlərimlə gözləməyə başladım,

Evi güllərlə, həsrətlə, sevgiylə və mahnılarla doldurdum.

Yanan şamlarla, dilimdəki ən şirin sözlərlə gözlədim.

Sən gələndə halım belə idi, sevgilim…

O gözəl mahnını bir yerdə oxuduq,

Şamın işığında əridik, birlikdə əridik.

Sevginin şirinliyini daddıq, birlikdə daddıq.

Amma bir anda səni bir hava burulğanı (fırtına) kimi tapdım,

Gülləri atdın, şamları söndürdün, ey sevgilim.

O gözəl mahnını göz yaşları bürüdü, ey sevgilim.

Ən güvənli anımda, güvənimi itirdim,

Bir də gördüm ki, əllərimlə sadəcə boş bir havanı tutmuşam.