Qorxu insan orqanizminin təhlükə və ya zərər təhdidinə qarşı formalaşdırdığı təbii, güclü və ən ilkin sağ qalma mexanizmidir. İstər fiziki toqquşma, istərsə də psixoloji təzyiq olsun, bu hiss insanı yaxınlaşan təhlükədən xəbərdar edir. Bəzən birbaşa real həyati təhdidlərdən qaynaqlansa da, qorxu çox vaxt zehnin qurduğu xəyali ssenarilərin və ehtimalların nəticəsində də baş qaldıra bilər. Hiss edilən bu təhdidə qarşı orqanizm iki əsas müstəvidə cavab verir: fizioloji və emosional.

Təhlükə anında orqanizmin sağ qalma instinkti dərhal işə düşür. Qanda adrenalin səviyyəsinin kəskin yüksəlməsi, ürək döyüntüsünün tezləşməsi, tərləmə və əzələlərin gərilməsi kimi reaksiyalar bədəni "vur və ya qaç" vəziyyətinə gətirərək fərdi maksimum ayıq saxlayır. Digər tərəfdən, verilən emosional reaksiya fərdlər arasında kəskin fərqlənir. Bəzi insanlar üçün qorxu adrenalin, zövq və həyəcan mənbəyidir; bu tip şəxslər ekstremal idman növlərində və riskli fəaliyyətlərdə daha həvəsli olurlar. Digər qrup üçün isə qorxu tamamilə neqativ təsir bağışlayır və onlar nəyin bahasına olursa olsun bu vəziyyətdən qaçmağa çalışırlar.

Qorxu hissi zamanı orqanizmdə müxtəlif fiziki və psixoloji simptomlar müşahidə edilir. Fiziki əlamətlərə sinə ağrısı, təngnəfəslik, sürətli nəbz, ürəkbulanma, əsmə və ağız quruluğu aiddir. Psixoloji olaraq isə kədər, boğulma, nəzarəti itirmə və yaxınlaşan ölüm xofu kimi ağır təəssüratlar baş qaldırır. Bu vəziyyət bəzən panik pozuntu, sosial anksiyete, sonradan qazanılmış spesifik fobiyalar və ya travma sonrası stres pozuntusunun (TSSP) təzahürü kimi meydana çıxır.

Bu fenomenin arxasında tək bir səbəb dayanmır. Qorxular keçmişdə yaşanmış ağır mənfi təcrübələrdən, uşaqlıq travmalarından və ya qeyri-müəyyənlik qarşısında nəzarəti itirmək narahatlığından qaynaqlana bilər. Eyni zamanda hörümçək, ilan, yüksəklik, qapalı məkan və təyyarə kimi konkret obyekt və vəziyyətlər, eləcə də zehnin yaratdığı fərziyyələr güclü qorxu reaksiyalarını tətikləyən amillər sırasındadır.