BAKI,VOA Analitik Təhlil Mərkəzi
Bir tərəfdən ABŞ və İsrail, digər tərəfdən isə İran arasında müharibənin şiddətləndiyi, mövcud reallıqla bağlı iki fərqli yanaşmanın ortaya çıxdığı bir şəraitdə regional münaqişə daha da dərinləşir. Bu yanaşmalardan biri İranın müxtəlif Körfəz ölkələrinə və İordaniyaya təcavüzünə cavab olaraq ona qarşı müharibəyə birbaşa qoşulmağı dəstəkləyir. Digər tərəf isə "nə dəvəsi, nə də çomağı" (heç bir marağı) olmadığı bir müharibəyə sürüklənməkdən qaçmağa meyillidir. Çünki bu müharibənin nəticələri Şahzadə Turki əl-Feysəlin "Şərq əl-Övsat" qəzetindəki məşhur "Məhəmməd bin Salman belə uğur qazandı" başlıqlı məqaləsində qeyd etdiyi kimi, həm ərəb, həm də İran tərəfi üçün fəlakətli olacaqdır.
Bölgə iki fərqli layihə ilə üz-üzədir: biri uzaqgörənlikdən məhrumdur və gələcək fəsadları düşünmür, digəri isə siyasi reallığa hikmətlə, gələcəyə baxışla və verilən hər bir qərarın detallarına dərindən yanaşır. Bu iki baxış arasındakı fərq çox böyükdür və məhz bu, birini böyük, digərini isə kiçik edir. Çünki böyüklük ölçü və həcmlə deyil, şüur və dərketmə ilə ölçülür. Bu xüsusiyyət Səudiyyə Ərəbistanını bölgənin böyük dövlətinə, ərəb və qeyri-ərəb qonşularının "böyük qardaşına" çevirmişdir. Səudiyyə Ərəbistanı bu mövqeyini tarixi hikmətə və müxtəlif məsələlərlə bağlı dərin bəsirətinə borcludur. Qeyd etmək lazımdır ki, hədəfi quruculuq və başqalarının həyatını müsbət yöndə inkişaf etdirmək olan bir dövlətin qərarları, hədəfi dağıdıcılıq və eyni bölgənin övladları arasında münaqişə yaratmaq olanların qərarlarından tamamilə fərqlidir. Ölüm, dağıntı və məhv üzərində qurulan layihə ilə sülh, quruculuq və dayanıqlı inkişaf üzərində qurulan layihə arasında yerlə göy qədər fərq var.
Keçmiş ərəb layihələrinin uğursuzluğu
Region bir çox regional ölçülü ərəb layihələrinin doğuluşuna şahidlik etdi, lakin bunların heç biri davamlı xeyir gətirmədi, zərərləri xeyirlərindən çox oldu. Çünki bunlar insanları siyasi mənsubiyyətinə görə bölməyi hədəfləyən ideoloji layihələr idi. Məsələn, Nasirizm layihəsi bölgədəki mühafizəkar monarxiya hökumətlərini devirməyə çalışdı; bəzilərində uğur qazandı, bəzilərində isə uğursuzluğa düçar oldu. Suriya və İraq qollarına bölünərək bir-biri ilə mübarizə aparan Bəəs layihəsi də eyni aqibəti yaşadı. Nə Nasirizm, nə də Bəəs layihəsi öz cəmiyyətlərinə örnək ola biləcək həqiqi bir inkişaf təqdim edə bilmədi. Onların yox olması ilə birlikdə son vaxtlar heç bir siyasi qayəsi olmayan, kapitalist pərdəsi altında genişlənməyə can atan bir layihə peyda oldu. Təəssüf ki, bu layihə Sudan, Liviya və Yəmən kimi ölkələrdə daxili qarşıdurmaları qızışdırmağa və sabitliyi sarsıtmağa əsaslanır.
Digər tərəfdən, İranın inqilabı ixrac etmək niyyətini gizlətməyən ideoloji layihəsi doğuldu. İran bu məqsədlə bəzi ərəb ölkələrində öz varlığını gücləndirdi və bu günə qədər istifadə etdiyi bir çox hərbi-siyasi qollarını (proksilərini) yaratdı. Eyni zamanda Türkiyə, xüsusilə "Müsəlman Qardaşlar" hərəkatının təsiri və "Ədalət və İnkişaf Partiyası"nın (AKP) əvvəlki dövrlərdəki fəaliyyəti ilə "Yeni Osmanlıçılıq" konsepsiyası çərçivəsində Osmanlı dövlətinin nüfuzunu bərpa etməyə çalışdı. Lakin bu cəhd ərəb dünyası və region tərəfindən rəğbətlə qarşılanmadı. Bu ərəb və regional layihələrin toqquşması isə ərəb ölkələri ilə onların müsəlman regional ətrafı arasındakı ixtilaflardan bəhrələnərək öz işğalçı və məskunlaşma layihəsini quran İsrailin güclənməsinə səbəb oldu.
Bütün bunların qarşısında öz təmkinini və sabitliyini qoruyan Səudiyyə layihəsi yüksəlir. Bu layihə ərəb ruhunun əsl dəyərlərinə söykənir. Səudiyyə rəhbərliyinin həm ölkə daxilində, həm də regional və beynəlxalq səviyyədə məsələləri ehtiyatla həll etməsi onu fərqləndirən əsas xüsusiyyətdir.
Səudiyyənin siyasi layihəsi həm də məntiqi sabitliyi ilə seçilir. Krallığın mövqeləri keçici səbəblərə görə dəyişmir və o, mərkəzi məsələlərdə öz öhdəliklərinə sadiq qalır. Bu məsələlərin başında gələn Fələstin mövzusunda Səudiyyə Ərəbistanı "iki dövlətli həll" tərəfdarı kimi çıxış edir. Bu fəaliyyətlərin nəticəsi olan "Nyu-York Bəyannaməsi 2025" ilə təxminən 159 ölkə Fələstin dövlətini rəsmən tanıdı. Bu mühüm qərar Səudiyyənin "Əsrin sövdələşməsi" və ya "İbrahim razılaşmaları" kimi Fələstin xalqının maraqlarına xidmət etməyən layihələrə qarşı sarsılmaz mövqeyi sayəsində mümkün oldu.
"Səhra Davosu" və Gələcəyə Baxış
Müasir Səudiyyə baxışı yalnız bir hissəni deyil, bütün regionu inkişaf etdirməyi hədəfləyir. Səudiyyə Ərəbistanının Vəliəhdi və Baş naziri Şahzadə Məhəmməd bin Salman 2018-ci ildə Ər-Riyadda keçirilən "Gələcək İnvestisiya Təşəbbüsü" konfransında (Səhra Davosu) demişdi:
"Ərəb ölkələri son illərdə iqtisadi səviyyədə böyük inkişafın şahidi olub. Yaxın Şərq yaxın illərdə 'yeni Avropa' olacaq. Bu, mənim apardığım müharibədir və mən Yaxın Şərqi Avropa kimi görmədən bu dünyadan köçmək istəmirəm."-deyə o bildirmişdi.
O, regionun əksər ölkələrinin - Misir, İraq, Livan, Qətər və s. - iddialı inkişaf layihələrinə malik olduğunu qeyd edərək, səudiyyəlilərin əzmini "Tuveyq dağı"na bənzətmişdi. 2018-ci ildən bu yana Səudiyyə Ərəbistanı bu hədəfə çatmaq üçün regional sabitliyi mühəndislik etməyə başladı:
2021-ci il: Qətər ilə ixtilafa son qoyuldu
2023-ci il: Çinin vasitəçiliyi ilə İranla təhlükəsizlik razılaşması imzalandı.
2026-cı il (Son günlər): Türkiyə ilə vizaların ləğv edilməsi səviyyəsinə çatan siyasi və iqtisadi əlaqələr quruldu.
Səudiyyə Ərəbistanı Yaxın Şərq böhranını "iki dövlətli həll" əsasında bitirmək və "Ərəb Sülh Təşəbbüsü"nə uyğun olaraq İsrail ilə münasibətləri normallaşdırmaq istəyir. Lakin bu təşəbbüs Netanyahu hökuməti tərəfindən rəğbətlə qarşılanmadı və Təl-Əviv ilə Tehran arasındakı nüfuz savaşına mane oldu. Bu hər iki tərəf regionu böyük bir müharibəyə sürükləməyə çalışsa da, Səudiyyənin hikməti bu fəlakətli ssenarinin qarşısını aldı. Çünki belə bir müharibədə yeganə qazanan tərəf regionu zəiflətmək və onu gələcəkdə kiçik etnik-məzhəb kantonlarına bölmək istəyən İsrail olardı.
Sonda, bu çətin məqamda ağlıma Ərəbistan yarımadasından çıxmış iki məşhur tarixi şəxsiyyət gəlir: Mən bin Zaidə əş-Şeybani və Əhnəf bin Qeys ət-Təmimi. Müaviyə bin Əbi Süfyan ikincisi haqqında demişdi: "Bu elə bir adamdır ki, qəzəblənəndə onunla birlikdə niyə qəzəbləndiyini bilməyən yüz min nəfər qəzəblənər". Mən Əhnəf bin Qeysin bu hikmətini xatırlayıram: "Kimsə mənimlə mübahisə etsə, ona üç cür yanaşaram: əgər məndən üstündürsə, qədrini bilərəm; əgər məndən aşağıdırsa, öz şərəfimi qoruyub ona cavab vermərəm; əgər mənimlə bərabərdirsə, ona lütf göstərərəm". Görəsən, müasir ərəblər öz klassik irslərinin bu dərslərini dərk edirlərmi?
