BAKI,AzerVoice Analitik Təhlil Mərkəzi
“Şarm əl-Şeyx” razılaşmasının (Misir, Qatar və Türkiyə vasitəçiliyi ilə) elanından əvvəl belə, İsrail hesab edirdi ki, dünya əf edə və unuda bilər. Lakin qərb hesabatları ardıcıl şəkildə göstərdi ki, İsrail təcrid olunub - bu artıq yalnız nəzəri məsələ deyil, reallıqdır.
Son dövrlərdə Netanyahu özünü dünyaya qarşı tək vəziyyətdə gördü; BMT-dəki səhnə hər şeyi əks etdirdi: dünya bir tərəfdə, Netanyahu isə digər tərəfdə təcrid olunmuş və kənarda qalmış vəziyyətdə idi.Bu, bir neçə əlamətdən başladı: bir neçə gün öncə BMT-yə gedərkən onun təyyarəsinin Avropa hava məkanından keçməməsi, məhz Məhkəmə qarşısında çıxarılacaq həbs qərarından qorxma səbəbi ilə idi; BMT-dəki çıxışı zamanı salonun boş və soyuq görünməsi, səfir və nümayəndələrin çıxıb getməsi onun görünüşünü solğunlaşdırdı.
Eyni vaxtda yüksək səviyyəli Avropa rəsmiləri İsraili açıq şəkildə və heç bir yumşaq ifadə işlətmədən soyqırım ittihamı ilə suçladılar. ABŞ-da belə, hətta əksəriyyətlə Demokratlar daxilində də, silah embarqosu tətbiq edilməsinə çağırışlar artdı; keçmiş milli təhlükəsizlik müşaviri Ceyk Suliven kimi şəxslər belə bu çağırışları dəstəklədi.
Avqustda 28 qərb dövləti İsrailə çağırış edib ki, Qəzzada vəhşilikləri dayandırsın; mədəni, akademik və idman məcralarında boykot hədələri səsləndi - İsrailli akademik Nemrod Gurin bunun ictimai rəyə güclü təsir etdiyini, əksər israillilərin dünyanın onlara qarşı olduğunu və kimsənin onları anlamadığını hiss etdiyini söyləyib. Keçmiş baş nazir Ehud Olmert də etiraf edərək deyib ki,: “İsrail qara siyahıya düşmüş bir dövlətik.”
Adi israillilər, Strauklerin dediyi kimi, “Trampdan və Vaşinqtondan ümid gözləyirdilər: ABŞ biz tərəfdədirsə, hər şey yaxşı olar”. Netanyahunun düşüncəsində Tramp ona meyllidir, onu zorla heç nə etməyə vadar etməyəcək və onu dəstəkləyəcək - o, Trampın ona tərəf olduğunu hiss edirdi.
Lakin Netanyahu təəccübləndi: heç bir ABŞ prezidenti son günlərdə Trampın İsrailə göstərdiyi qədər sərt təzyiq göstərməmişdi. Yalnız 1956-cı ildə Duayt Eizenhauerin David Ben-Guriona siyasi və iqtisadi sanksiya xəbərdarlığı ünvanlamasıyla bənzər bir hal xatırlana bilər.
Diplomatik təcrid riski sentyabr ayında aydınlaşdı; Netanyahu İsrailin daha müstəqil iqtisadi olmağa hazırlaşmalı olduğunu, bəzən qədim Sparta kimi özünütəminata dönəcəyi barədə xəbərdarlıq etdi. “Pew”-un son sorğusu göstərir ki, israillilərin 58 faizi ölkələrinin beynəlxalq səviyyədə hörmətini itirdiyini düşünür, 39 faizi isə ölkənin hörmətə layiq olduğunu hesab edir.
Bəzi ölkələrdə, xüsusilə yüksək gəlirli ölkələrdə - Avstraliya, Kanada, Fransa, Polşa, Cənubi Koreya və ABŞ daxil olmaqla - gənclər yaşlı nəsldən daha çox İsrailə neqativ yanaşır.
İsraildə isə, münaqişədən yorulan cəmiyyətdə sorğular davamlı olaraq əksər insanın müharibənin bitməsini istədiyini göstərir. İsraillilər müharibənin ölkənin imicinə vurduğu zərərin fərqindədir və təcridin artdığını görürlər. Nəticə etibarilə müharibənin davam etdirilməsi, daxili və xarici təzyiqlərlə birlikdə, getdikcə az ehtimal olunur.
Bundan başqa, son doqquz ayda Netanyahu Trampın indiyədək görmədiyi addımlarına şahid oldu: Tramp bu il mart ayında HƏMAS-la birbaşa dialoqa açıldı; o, Yəməndə husilərlə razılıq əldə etdi (İsraillərin bundan xəbəri yalnız fakt baş verəndən sonra oldu); Suriya hökumətinə qarşı sanksiyaların yumşaldılmasını dəstəklədi; İranla danışıqlar aparmaq istədiyini bəyan etdi.
Hətta HƏMAS-ın Doha danışıqlarında iştirak edən yüksək səviyyəli şəxsləri - məsul şəxsləri vurmaq üçün İsrailin uğursuz sui-qəsd cəhdi ətraf ölkələrdə, o cümlədən ABŞ-ın mühüm müttəfiqlərində qəzəb doğurdu. Bu, Tramp komandasının Netanyahunu sıxmaq üçün uyğun fürsət yaratdı: onlar İsraili Vaşinqtonu öz əhəmiyyətli NATO müttəfiqlərindən birinə qarşı çətin vəziyyətə salmaqda ittiham etdilər.
Ağ Evə yaxın dairələrdə geniş qəbul olunur ki, Doha üzərində edilən hava hücumundan sonra Tramp nəticəyə gəlib - müharibə bitməlidir. O, Netanyahudan məyus oldu və müharibənin ictimai qəbulunun çox mənfi olduğunu görərək imkan çıxdığını düşünüb; məqsəd yalnız qismən razılaşma deyil, daha geniş, hərtərəfli razılaşma idi.
İsrailə qarşı nifrət o qədər artdı ki, ilk dəfə müttəfiqlərinin bəzilərinin də onu tərk edə biləcəyi qorxusu meydana çıxdı. Şarm əl-Şeyx razılaşmasından dörd gün əvvəl Avropada yüz minlərlə insan İsrail əleyhinə yürüşlər keçirdi - İsrail mətbuatının bu hadisəni tarixi münasibətdə Avropa ilə ən təhlükəli dönüş nöqtəsi adlandırması boşuna deyil.
Bəzi müşahidəçilər belə proqnozlaşdırırdılar ki, İsrail özünü dağılmaya və yaxud tədricən izolyasiya nəticəsində itirməyə aparan yola qoyub - bəlkə də 70 ildən əvvəl gəldikləri vəziyyətə geri dönmək riski ilə üz-üzədir.
Beləliklə, dünya ictimai rəyinin tələbi ilə Netanyahu təkəbbüründən və qürurundan geri çəkilməli oldu - o, heç bir şəxsi hədəf əldə etmədən atəşkəsi qəbul etməli oldu. Bundan sonra onun siyasi taleyi sual altındadır; ola bilsin, güman edilən nəticə odur ki, o hakimiyyətdən gedə və hətta gələcəkdə israilli məhkəmə məkanı çərçivəsində cəzaya məruz qala bilər.
