Yəməndə husilər ilə Səudiyyə Ərəbistanı qüvvələri arasında sürətlə artan hərbi gərginlik Pakistanı əvvəlki regional böhranlardan fərqli və olduqca mürəkkəb bir sınaq qarşısında qoyub. İslamabad uzun müddət bir araya sığması çətin görünən iki mövqe arasında manevr etmək məcburiyyətindədir: bir tərəfdən Ər-Riyadın yaxın müdafiə müttəfiqi olmaq, digər tərəfdən isə Tehran və Vaşinqton arasında etibarlı təmas kanalı rolunu qorumaq. Qarşıdurmaların Səudiyyə-Yəmən sərhədinə yaxınlaşması Pakistanın diplomatik manevr sahəsini daraldır; çünki zərbələrin miqyasının böyüməsi İslamabadı neytral vasitəçilikdən birbaşa hərbi toqquşmanın içinə sürükləyə bilər.
Bu dilemma Pakistan, Səudiyyə Ərəbistanı və Türkiyə arasında ötən ay imzalanan üçtərəfli kollektiv müdafiə sazişi fonunda daha da aktuallaşır. Həmin razılaşmaya əsasən, üç dövlətdən birinə edilən silahlı hücum hər üçünə qarşı yönəlmiş təcavüz kimi qiymətləndirilir. Bu bənd hələlik husilərə qarşı birbaşa əməliyyat öhdəliyinə çevrilməsə də, sərhəddə davam edən hücumlar sazişin praktik gücünü erkən sınağa çəkir.
Hazırda Pakistan hərbi öhdəlikləri ilə diplomatik missiyasını bir-birindən ayrı tutmağa çalışır. Bu həftə İslamabad Səudiyyə Ərəbistanının husiləri cilovlamaq çağırışını Tehrana çatdırıb. Eyni zamanda Pakistan Ordusunun Baş Qərargah rəisi Asim Munir gərginliyi azaltmaq üçün İranın xarici işlər naziri Abbas Əraqçi ilə telefon danışığı aparıb. Rəsmi İslamabad hərbi müdaxilənin gündəmdə olmadığını və təmkinli yanaşmaya üstünlük verdiyini bəyan etsə də, əvvəlki müqavilələrə əsasən Səudiyyə Ərəbistanında yerləşən Pakistan kontingentinin olması vəziyyəti qəlizləşdirir. "Reuters"in yaydığı məlumata görə, pakistanlı hərbçilərin məhz Yəmən sərhədinə yaxın ərazilərdə dislokasiya olunması husilərin hücumları genişlənəcəyi təqdirdə İslamabadın rəsmi qərarı olmadan belə qoşunların birbaşa atəş xəttində qalması riskini yaradır.
İslamabad eyni zamanda uzun dövlət sərhədinə və həssas iqtisadi-təhlükəsizlik bağlarına malik olduğu İranla münasibətləri qorumaqda qərarlıdır. 2024-cü ilin yanvarında sərhədyanı zərbələrlə yaşanan gərginliyin təkrarlanmaması Pakistan üçün həyati əhəmiyyət daşıyır. Digər tərəfdən, enerji təhlükəsizliyi məsələsi də prosesə birbaşa təsir edir: Hörmüz və Babülməndəb boğazlarının hərbi əməliyyat zonasına çevrilməsi neft və qaz idxalından asılı olan Pakistan iqtisadiyyatına ağır zərbə vura bilər.
Ər-Riyadla münasibətlər isə İslamabad üçün maliyyə və sərmayə baxımından əvəzolunmaz strateji tərəfdaşlıqdır. Körfəz investisiyalarına ehtiyac duyan Pakistan müdafiə ittifaqını Səudiyyənin apardığı hər bir müharibədə avtomatik iştirak kimi görmək istəmir. Çünki husilərə qarşı açıq əməliyyatlara qoşulmaq İranla əlaqələri qırar və Pakistanın qlobal vasitəçi rolunu heçə endirər. Üstəlik, ordunun əsas hissəsinin Hindistan sərhədində cəmləşməsi və ölkə daxilindəki təhlükəsizlik qayğıları İslamabadın yeni bir cəbhə açmaq imkanlarını məhdudlaşdırır. Nəticə etibarilə, sərhəddəki toqquşmalar nə qədər nəzarət altında saxlanılarsa, Pakistan balanslaşdırıcı vasitəçi kimi qala biləcək; hücumlar Səudiyyə və ya Pakistan qüvvələrini birbaşa hədəf aldıqda isə neytrallıqla müttəfiqlik öhdəliyi arasındakı məsafə qapanacaq.
