BAKI,AzerVoice Analitik Təhlil Mərkəzi, Feysəl əl-Qasim, suriyalı yazıçı və jurnalist
Siyasətdə emosiyalara yer yoxdur, daimi dostluqlar mövcud deyil, əbədi müttəfiqlər isə ümumiyyətlə yoxdur. Xarici bir gücə sabit dayaq kimi bel bağlayan şəxs, əslində, bir illüziyaya ümid edir. Yaxın və uzaq tarix bizə dəyişməz bir dərs verir: dövlətlər yalnız öz maraqlarına uyğun hərəkət edirlər. Maraqlar dəyişən kimi hər şey tərəddüdsüz və heç bir mənəvi öhdəlik tanımadan dəyişir.
Buna görə də, real strateji düşüncə 20 və ya 50 illik planlarla ölçülmür. Bu, xalqların və dövlətlərin ömrü üçün çox qısa müddətdir. Həqiqi ölçü, hamı səndən üz döndərəndə belə dayana bilən özünəməxsus milli layihə qurmaq bacarığıdır.
Əfqanıstan təcrübəsi bunun açıq nümunəsidir. Dünyanın ən böyük gücü olan ABŞ Əfqanıstanda təxminən 20 il qaldı: yüz minlərlə əsgərdən ibarət ordu hazırladı, bir trilyon dollardan çox vəsait xərclədi, institutlar qurdu, “müasir dövlət” və demokratiya diskursunu ixrac etdi. Sonra isə soyuq hesab anında qərara gəldi ki, xərc artıq dəyərini doğrultmur. Bir neçə həftə ərzində geri çəkildi və arxasında kağız ev kimi dağılan bir sistemi buraxdı. Unudulmaz səhnə Kabilin süqutu deyil, ABŞ təyyarələrinin təkərlərindən yapışan minlərlə yerli əməkdaşın açıqda qalması idi. Burada siyasət bütün şüarlardan soyunur: nə sədaqət var, nə qoruma — yalnız maraq.
Rusiyanın fərqli olduğunu düşünən də yanılır. Suriyada Moskva ərazini silah sınaqları üçün açıq laboratoriyaya çevirdi, Dəməşqdəki rejimə hərbi, siyasi və diplomatik dəstəyin bütün formalarını verdi. Bu ittifaq “strateji” və möhkəm kimi təqdim olunurdu. Lakin prioritetlər dəyişəndə, Ukraynada tükənmə artanda, xərc yüksəlib gəlir azalanda səssiz geri çəkilmə başladı: mövcudluğun azaldılması, hesablanmış çıxışlar və müttəfiqin taleyini öz imkanları ilə üz-üzə buraxmaq. Siyasətdə “katolik nikah” yoxdur.
Livanda nümunə daha da sərt və aydındır. İsraillə təxminən 25 il davam edən ittifaq üzərində qurulmuş Cənubi Livan Ordusu keçici milis deyildi; maliyyə və hərbi baxımdan idarə olunan tam bir layihə idi. Çoxları bu əlaqənin əbədi olduğuna inanırdı. Amma 2000-ci ilin mayında İsrail bir gecəyə yaxın vaxtda çəkildi. İsrail bunu yerli müttəfiqlər üçün real qoruma planı, təminat və hətta siyasi vida olmadan etdi.
Ordu bir neçə günə dağıldı; minlərlə üzv və ailələri İsrail qapılarında qaçqına çevrildi, digərləri həbs, sürgün və ya siyasi-ictimai təcridlə üzləşdi. Antoni Lahdın özü Təl-Əviv küçələrində fələstin kökəsi satmaqla sürgündə bitirdi. Dərs açıq idi: ittifaqın uzunluğu maraq dəyişəndə heç nə ifadə etmir.
İran da istisna deyil. Onilliklər boyu Suriya, Livan və İraqda sərhədlərarası milislər qurdu, milyardlar xərclədi, silahlandırdı, talelərini regional layihəsinə bağladı. Lakin iqtisadi-siyasi təzyiq artıb təhlükə daxilə yaxınlaşanda geri çəkildi, sövdələşdi, qapanmağa başladı və “qollarını” küləyin ümidinə buraxdı. Livanda müttəfiq simvollarını qoruya bildimi? Yeraltında onlarla metr dərinlikdə ikən hədəf alınan fiqurlar göstərdi ki, “müqavimət oxu” adlandırılanlar təhlükəli dönəcdə qurban verilə bilən alətlərdir.
Bunlar təsadüfi hadisələr deyil, beynəlxalq münasibətlərin qaydasıdır. Böyük güclər yalnız marağı tanıyır. Əsl faciə isə xalqların taleyini xarici “qoruma” illüziyalarına bağlayan yerli elitalardadır; daha təhlükəlisi, cəmiyyətlərin populist və zorakı düşüncə ilə idarə olunmasıdır. Uzunmüddətli siyasət soyuqqanlı ağıl tələb edir: xarici müttəfiq kart ola bilər, amma evin təməli ola bilməz. Daxili dayaq zəifdirsə, heç bir xarici siyasət uzunömürlü olmaz. Əfqanıstan, Suriya, Livan və İraqdan dərs çıxarmayanlar eyni faciəni fərqli adlarla təkrarlayacaq.
