BAKI,VOA Analitik Təhlil Mərkəzi
İnqilabdan əvvəlki Suriyada müxalifətin böyük əksəriyyətinin Bəşşar Əsəd və ondan əvvəl Hafiz Əsədlə ixtilafı təkcə məzhəb mənsubiyyətinə söykənmirdi. Baxmayaraq ki, məzhəb amili bir çox hadisələrdə mühüm faktor kimi önə çıxsa da, bu, yeganə və əsas amil deyildi. İxtilaf ilk növbədə siyasi xarakter daşıyırdı: idarəetmə forması, korrupsiya, azadlıqların boğulması və Suriya dövlətinin bir ailənin maraqlarına, habelə Suriyanı dövlətdən "meydana" çevirən xarici oxların ittifaqına girov edilməsi əsas səbəblər idi.
İnqilabın 14 illik ağrılı yolu
2011-ci ildə inqilab alovlananda tələblər aydın idi: azadlıq, demokratiya, təsisatlı dövlətin qurulması və ölkəni daxildən gəmirən korrupsiya ilə mübarizə. Suriyalılar qonşu ölkələrlə müqayisədə ən ibtidai həyat şəraitindən məhrum edilmişdilər.
İnqilabın və rejimin xalqına qarşı apardığı müharibənin 14 ili asan keçmədi. "Hizbullah", İran və İraq dakı radikal şiə milislərinin suriyalıların qətlində tərəfdaş kimi iştirak etməsi münaqişəyə məzhəb rəngi qatdı. Bir çoxları inanırdılar ki, İran rejimi öz ekspansiya layihəsinə xidmət etmək üçün ərəb şiələrini girov götürüb — bu, onların iddia etdiyi kimi "Hüseynin intiqamı" deyil, sadəcə beyinləri uyuşdurmaq üçün bir bəhanə idi. Hətta Rusiya belə, bu müharibəyə xristianları qorumaq üçün deyil, Liviyadakı məğlubiyyətdən sonra Aralıq dənizi sahillərindəki strateji mövqelərini qorumaq üçün daxil oldu.
Suriyalıların son 14 ildə çəkdiyi ağrı-acı unudula bilməz. Onlar bu müharibəni məzhəb savaşı kimi gördülər, çünki Əsəd rejimi və onun mediası bunu qəsdən belə təqdim edirdi. Rejim əsgərləri nümayişçiləri təhqir edərkən inqilabı azadlıq və ləyaqət mübarizəsindən çıxarıb "Sünni-Ələvi/Şiə" qarşıdurmasına çevirmək üçün xüsusi ifadələrdən istifadə edirdilər və bu videolar qəsdən sızdırılırdı.
Reallığın təsviri: Kimlər zərər gördü?
Əgər desək ki, hər iki Əsədin qurbanlarının böyük əksəriyyəti — öldürülənlər, işgəncə görənlər, didərgin düşənlər və həbs edilənlər Sünni məzhəbindən olub, bu, məzhəbçilik deyil, reallığın təsviridir. Eyni zamanda, onilliklər boyu Əsəd rejimini dəstəkləyənlər və Bəşər Əsədin müharibəsində iştirak edənlərin hamısının yalnız Ələvi məzhəbindən olmadığını demək də heç kimə bəraət qazandırmır, sadəcə hər kəsin bildiyi reallığı ifadə edir.
Yeni dövr: "Öncə Suriya" strategiyası
Əsəd devrildi, İran və onun "Hizbullah" da daxil olmaqla bütün milisləri Suriyanı tərk etdi. Yeni Suriya hökumətinin başçısı Əhməd əş-Şəraa bəyan etdi ki, Əsəddən sonrakı Suriya qonşu dövlətlər üçün təhdid olmayacaq. Bu, zəiflik və ya təslimiyyət deyil, strateji seçim və prioritetlərin yenidən düzülüşüdür. "Öncə Suriya" sadəcə bir şüar deyil, yeni hakimiyyətin izləyəcəyi elan edilmiş bir yoldur.
Suriyanın onilliklər boyu İranın xeyrinə girov saxlanılmasından sonra, suriyalılar "ərəb dünyasının vuran ürəyi" olan vətənlərinin yenidən ərəb qucağına qayıtmasına və ərəblərin Suriyaya dönməsinə böyük sevinc ifadə etdilər. İran dəfələrlə sübut etdi ki, o, ərəblərin düşmənidir və onlar üçün böyük təhlükədir.
İsrail və Colan məsələsi
Heç kim İsrailin Fələstini və Colan təpələrini işğal etdiyini inkar etmir. Lakin Əsədin süqutu və Benyamin Netanyahunun 1974-cü il sazişinin bitdiyini elan etməsindən sonra Əş-Şəraa seçimi diplomatik fəaliyyət oldu və bir çox suriyalı bunu dəstəklədi. Suriya artıq müharibələrdən doyub.
